اکسیژن و ساکشن

 

•        هر آمبولانس بایستی دارای دو منبع اکسیژن ، یکی بصورت ثابت و دیگری قابل حمل و نقل بوده تا بتوان سریعاً اکسیژن را به بیمار منتقل نمود .

•        درون آمبولانس ، سیستم اکسیژن ثابت اکسیژن را به بیمار می رساند و بایستی حداقل 3000 لیتر ظرفیت داشته و واجد تنظیم کننده دو مرحله ای ، بند اضافه دریچه ، کاهش دهنده ، فلومتر Non-gravity  باشد . لوله های انتقال اکسیژن و ماسک های شفاف بایستی در معرض دید و در دسترس تکنسین ، بهنگامیکه بالای سر بیمار نشسته ، باشد . سیستم بایستی قادر به انتقال حداقل 15 لیتر اکسیژن در دقیقه و قابل اتصال به ماسک بگ-والو موجود در آمبولانس باشد .

•        دو سیستم اکسیژن قابل حمل و نقل که ظرفیت حداقل 350 لیتر داشته و تنظیم کننده آن توانایی انتقال حداقل 350 لیتر داشته و تنظیم کننده آن توانایی انتقال حداقل دقیقه ای 5 لیتر اکسیژن  ، به بیمار را داشته باشد . بسیاری از آمبولانس ها دارای تنظیم کننده های چند منظوره جهت جریان اکسیژن ، ساکشن و تهویه با فشار مثبت می باشد .

•        سیلندرهای اکسیژن D و E  و جامبویدکی D

•        ماسک های بدون تنفس مجدد اطفال و بالغ (ترتیب 4 و 6 عدد )

•        کانولاهای بینی کودک و بالغ

•        وسیله تهویه با اکسیژن فشار بالا و جریان محدود

•        دستگاه تهویه قابل حمل خودکار (اختیاری )

•        فنجان پلاستیکی برای دادن اکسیژن به کودک

•        سیستم ساکشن ثابت بایستی بیش از سی لیتر جریان هوا در هر دقیقه در انتهای لوله داشته باشد . پس از بستن لوله ساکشن ، واکیوم بایستی به فشار حداقل mmHg  300 در عرض 4 ثانیه رسیده و قابل کنترل باشد . لوله ساکشن بایستی پهن و غیر قابل پیچ خوردن و قابل اتصال  به نوک استریل باشد . ساکشن بایستی توسط تکنسین بالای سر بیمار قابل استفاده باشد .

•        ساکشن پرتابل توسط باتری ، عملکرد دست یا پا و اکسیژن یا هوای فشرده کار میکند .و لوله غیر قابل خم شدن و نوک بزرگ    Yankauer داشته باشد .

حفظ راه هوایی

سیستم تنفسی اکسیژن هوا را طی دم گرفته و وارد خون می نماید سپس خوا این اکسیژن را به سلولهای بدن میرساند سیستم تنفسی به مجاری فوقانی وتحتانی تقسیم می شود مجاری هوایی فوقانی شامل: دهان وبینی حلق اپی گلوت(به صورت دریچه ای عمل می کند که هنگام بلع آب وغذا نای را می بندد) حنجره مجاری هوایی تحتانی تراشه که تحت عنوان نای شناخته می شود برونش ها وبرونشیولها ریه ها ریه ا توسط دو لایه بنام پرده جنب احاطه می شوند در صورت سوراخ شدن این پرده ها درجریان صدمان وارده به قفسه سینه هوا وارد فضای پلور شده وباعث روی هم خوابیدن ریه ا شده و تنگی نفس بسیار شدید برای بیمار ایجاد می کند دیافراگم: عضله ایست که حفره قفسه سینه را از حفره شکمی جدا می سازد وعضله اصلی درگیر در تنفس است در اپر ضربه به دیافراگم در جریان تصادفات یا سایر موارد بیمار دچار نشانه های تنگی نفس شدید می شود مکانسیم تنفس: دم بازدم طی فرایند دم دیافراگم وعضات بین دنده ای منقبض می شوند بدنبال آن هوا از طریق بینی ودهان به درون ریه ها کشیده می شود بازدم: طی بازدم دیافراگم وعضلات بین دنده ای شل می شوند وباعث خروج هوا از ریه ها می شود هیپوکسی: در واقع توزیع ناکافی اکسیژن به سلولهاست ودر اپر علل متفاوتی از جمله انسداد راه هوایی تنفس ناکافی-استنشاق گازهای سمی مسمومیت با بعضی داروها مانند مرفین وسکته مغزی –و صدمات قفسه سینه اتفاق می افتد نشانه های هیپوکسی خفیف تا متوسط تاکی پنه(افزایشسرعت تنفس) دیس پنه( تنگی نفس) پوست رنگ پریده وسرد تاکی کاردیا(افزایشضربان قلب) هایپر تانسیون( افزایش فشار خون) بیقراری عدم آگاهی به زمان و مکان سردرد سیانوز یا رنگ خاکستری مایل به آبی نشانه دیررس هیپوکسی است وممکن است در چند ناحیه بدن اتفاق بیفتد سیانوز عمدتا در اطراف لب ودهان واطراف بینی- در بستر ناخنها در ملتحمه(ناحیه قرمز رنگ بین کره چشم و پلکها )- مخاط دهان( بین لبها ولثه و روی زبان) دیده می شود در بیماران سیاه پوست بستر ناخنها بیشتر رنگ پریده می شودتا سیانوتیک در بیماران سیاه پوست حتما مخاط دهان یا ملتهمه را از نظر سیانوز بررسی کنید ارزیابی هوایی باز بودن راه هوایی برای تنفس و اکسیژناسیون کافی ضرورت دارد لذا ارزیابی راه هوایی یکی از نخستین اجزاء ارزیابی اولیه بیمار است سطح هوشیاری بله بیمار با وضعیت راه هوایی او تطابق خوبی دارد راه هوایی بیماری که هوشیار وپاسخگوست وبا صدای طبیعی با شما صحبت می کند باز است بیماری که دچار کاهش سطح هوشیاری است یا دچار عدم چاسخگویی کامل است معمولا نمی تواند راه هوایی خود را حفظ نماید ودر معرض انسداد یا بسته شدن راه هوایی قرار دارد زبان شل شده به عقب بر می گردد و حلق را می بندد همچنین ممکن است راه هوایی بر اپر صدماتی چون سوختگی وتروما به بافت نرم صورت ومجاری هوایی فوقانی دچار انسداد گردد صداهای ذیل صداهایی هستند که انسداد راه هوایی را نشان میدهند خر خر کردن قار قار کردن(شبیه صدای قار قار کلاغ) استریدور یک صدای خشن وپر طنین که طی دم شنیده می شود و مشخصه انسداد شدید مجاری هوایی فوقانی به دلیل ادم حنجره است باز کردن دهان: باز کردن دهان بیماری که دچار عدم پاسخگویی یا کاهش سطح هوشیاری شده برای لرزیابی راه هوایی ضروریست این کار با تکنیک انگشت متقاطع انجام می شود پ بالا وپشت سر بیمار زانو بزنید 2- انگشت شست واشاره یک دست را به حالت متقاطع روی هم قرار دهید 3- انگشت شست را روی دندان های پیشین تحتانی وانگشت اشاره را روی دندانهای پیشین فوقانی قرار دهید 4- برای باز کردن دهان از حرکت قیچی ماننداین دو انگشت استفاده نمایید درون دهان را از نظر وجود استفراغ ـخون –ترشحات دندان شکسته یا اجسام خارجی که می تونانند باعث انسداد راه هوایی شوند مشاهده نمایید هر گونه ماده خارجی را از دهان ساکشن نمایید اگر ابزار ساکشن در دسترس نباشد بیمار را به پهلوبچرخانید ( اینکار را تنها در صورتی انجام دهید که هیپگونه شکی به وجود آسیب ستون مهره ها نداشته باشید ) و مایعات را با استفاده از انگشت اشاره و میانی که درون یک پارچه یا گاز پیپیده شده اند خارج نمایید اگر می توانید اجسام خارجی مانند غذا دندان شکسته یا دندان مصنوعی را مشاهده کنید دهان را با انگشت اشاره جارو کنید و این مواد را خارج کنید اینکار رابه سرعت انجام دهید بسیار مواظب باشید زیرا ممکن است بیمار دستان شما را گاز بگیرد - عق بزند یا استفراغ نماید باز کردن راه هوایی با استفاده از مانور سر عقب چانه بالا و مانور باز کردن فک با فشار بطور دستی مانور سر عقب چانه بالا HEAD-TILT-CHIN-LIFT این مانور در افرادیکه مشکوک به آسیب ستون مهره ها نیستیم استفاده می شود روش انجام مانور 1- یک دست خود را روی پیشانی بیمار قرار داده و فشار محکم وبه سمت عقب با کف دست به آن وارد نموده و سر را به عقب بکشید نوک انگشتان دست دیگر را زیر قسمت استخوانی فک تحتانی قراردهید 2- چانه را جلو بیاورید و ضمن حمایت فک سررا تا حد امکان به عقب بکشید بافت نرم زیر چانه را فشار ندهید زیرا می توناد باعث انسداد راه هوایی شود 3- فشار روی پیشانی بیمار با دست دیگر را ادامه دهید تا سربه عقب نگه داشته شود 4- چانه را بالا بکشید تا دندانها نزدیک بهم قرار گیرند 5- اگر بیمار دندان مصنوعی دارد باقی گذاشتن آنها در جای خود احتمال ایجاد انسداد با لبها را کاهش میدهد اگر قادر به مدیریت دندانها نباشیم آنها را خارج می کنیم مانور سر به عقب چانه بالا در کودکان وشیر خواران روش انجام مشابه بزرگسالان است با این تفاوت که در شیر خواران سر باید بطور آرامتر به عقب برده شود به دلیل بزرگ بودن سر گاه لازمست که برای باز نگه داشتن راه هوایی بالشی را پشت شانههای بیمار بگذاریم و تنها از انگشت اشاره یه دست برای بلند کردن چانه وفک استفاده می گردد و مراقب باشید تا بافت نرم زیر چانه را نفشارید زیرا باعث انسداد راه هوایی می شود مانور باز کردن فک با فشار JAW-THRUST MANEUVER در صورت شک به آسیب ستون مهره ها سروگردن باید در وضعیت خنثی قرار داده شود و در این وضعیت و در خط وسط حفظ گردند اینکار بدان معنی است که سر به پهاو نچرخیده به جلو یا عقب خم نشود در این بیماران از مانور بازکردن فک با فشار استفاده می شود مراحل انجا مانور بالای سر بیمار زانو بزنید ارنجهای خود را بر روی سطحی که بیمار روی آن دراز کشیده قرار دهید و دستان خود را در دو طرف سر بیمار بگذارید 2-زوایای فک تحتانی بیمار در هردو طرف را مشت کنید با هردو دست فک را به جلو بکشید اینکار زبان را به جلو حرکت داده واز راه هوایی دور می زکند در صورت عدم شک به وجود صدمه ستون مهره ها می توان سر را به عقب کشید 3-درصورت بسته بودن لب ها با انگشت شست خود لب تحتانی را به عقب بکشید کنترل راه هوایی وتهویه اولین وحیاتی ترین اقدام در ارزیابی اولیه هر بیماری است که با او روبرو می شوید انسداد راه هوایی تهدیدی فوری برای حیات بیمار و یک اورژانس واقعی است علل انسداد راه هوایی عبارتند از زبان اجسام خارجی تروما اسپاسم وادم حنجره آسپیراسیون زبان شایهترین علت انسداد راه هوایی است اجسام خارجی: قطعات بزرگ غذا که بخوبی جویده نشده اند با گیر کردن در قسمت تحتانی حلق می توانند باعث انسداد راه هوایی فوقانی شوند تروما:در تروما بویژه زمانی که بیمار هونشیار نیست دندان شل شده استخوانهای شکسته صورت و بافتهای متورم یا کنده شده ممکن است راه هوایی را مسدود کنند اسپاسم وادم حنجره می تواند بعلت تروما- آنافیلاکسی التهاب اپی گلوت واستنشاق هوای بسیار داغ دود یا مواد سمی است آسپیراسیون: مواد استفراغی شایعترین مواد آسپیره شده هستند علائم ونشانه های انسداد راه هوایی گرفتن گردن با دست - عدم وجود صداهای تنفسی یل تنفس پر سر وصدا - عدم توانایی صحبت یا سرفه - بیقراری نگرانی وگیجی پیشرونده - سیانوز و عدم پاسخ گویی - اقدامات اورژانس برای رفع انسداد کامل - استفاد ه از مانور هیم لیخ می باشد - اگر بیمار ایستاده یا نشسته پشت سر او ایستاده ودستان خود را دور کمر او حلقه کنید آرنج شما باید خارج و دور از دنده ها باشد - با یک دست دست دیگر را مشت نموده و انگشت شست را در خط میانی شکم کمی بالای ناف در فاصله خوبی از زائده گزیفوئئد بگذارید - انگشت شست باید به طرف شکم بیمار باشد - مشت خود را با فشار محکم به سمت درون و بالای شکم بیمار بزنید تا 5 با ر اینکار را تکرار کنید هر فشار باید مجزا وجداگانه اعمال شود

مقدمه

موقعیت‌های جغرافیائی و آسیب‌های طبیعی و شهری روستائی گواه خوبی است بر ضرورت

وجودفوریتهای پزشکیی

  که شامل خدمات اورژانس 115 می شوند 

1- مسمومیتها

2- سوختگیها

3- زایمانها

4- صدمات ناشی از حوادث و سوانح و وسائط نقلیه

5- سکته های قلبی و مغزی

6- خونریزی ها و شوکها

7- اغماء

8- اختلالات تنفسی شدید و خفگی ها

9-تشنجات

10-بیماریهای عفونی خطرناک مانند مننژیت

11- بیماریهای نوزادانی که نیاز به تعویض خون دارند

12-سایر مواردیکه در شمول تعریف ماده 1 قرار می گیرد .

ماده1 – فوریتهای پزشکی به مواردی از اعمال پزشکی  اطلاق می شود که بایستی بیماران را سریعا مورد  رسیدگی و درمان قرار داد و چناچه اقدام فوری به عمل  نیاید  باعث  خطرات جانی نقص عضو یا عوارض  صعب العلاج و یا غیر قابل جبران خواهد شد

احیا قلبی ریوی (CPR)

عمليات احياء قلبي  ريوي شانس زنده ماندن مصدوم از ايست قلبي را دو برابر ميسازد.

 

1- نبض كاروتيد را كنترل كنيد. كاروتيدها در دو طرف گردن و در پشت سيب آدم قرار دارند. نوك دو انگشت خود را به سمت عقب و در طول سيب آدم بلغزانيد بطوريكه در شيار عمودي بين سيب آدم و عضله كنار آن قرار گيرد. توجه داشته باشيد كه شريانهاي كاروتيد را به آرامي لمس كنيد.

2- اگر نبض وجود نداشت ماساژ قلبي را آغاز كنيد.

3- بيمار را به پشت خوابانده و در كنار او زانو بزنيد.

4- زاويه دنده ها (فرورفتگي V شكل) را در پايين سينه لمس كنيد. سپس پاشنه يك دست را دو انگشت بالاتر از زاويه دنده و روي جناغ سينه(STERNUM) قرار دهيد.

5- دست ديگر را روي دست ديگر قرار دهيد و انگشتانتان را در هم فرو بريد. انگشتان دست بايد بالا نگه داشته شوند. بازوها و آرنجهاي دستتان را مستقيم نگهداريد. بدن بايد از ناحيه مفصل ران حركت داشته باشد. (مفصل ران نقطه اتكا و دوران محسوب ميگردد).

 

 

6- بطور عمودي به سمت پايين فشار وارد نماييد بطوريكه ديواره جلويي قفسه سينه به ميزان 4 تا 5 سانتي متر فرو برود. اين ميزان در كودكان يك تا 8 سال 2.5 تا 3.8 سانتي متر ميباشد. در كودكان يك تا 8 سال فقط با يك دست فشار وارد كنيد. از آنجايي كه قلب نوزادان در قفسه سينه در موقعيت بالاتري قرار داشته و قفسه سينه نيز قابل انعطاف تر است، تنها از نوك دو انگشت اشاره و مياني براي ماساژ استفاده ميشود. اين دو انگشت را وسط استخوان جناغ (يك سانتي متر پايين تر از خطي كه دو نوك سينه را به هم وصل ميسازد) قرار داده  و به ميزان 1.3 تا 2.5 سانتي متر به سمت پايين فشار وارد كنيد.  

نكته: سرعت ماساژ قلبي 100 بار در دقيقه ميباشد. (كمتر از دو فشار در ثانيه)

نكته:زمان فشار وارد كردن ورها كردن سينه بايد برابر باشد.

نكته:فشار بايد به كمك وزن بدن وارد شود.

نكته: هنگامي تنها يك نفر عمليات احيا را صورت ميدهد، در بزرگسالان، كودكان و نوزادان (تمام سنين) در ازاي هر 30 ماساژ قلبي دو تنفس- و زماني كه احياء توسط دو نفر صورت ميگيرد به ازاي هر 15 ماساژ قلبي 2 تنفس براي كودكان و نوزادان بايستي انجام گيرد.

نكته:اين چرخه را تا  4بار تكرار كنيد.

نكته: هر 3 دقيقه يكبار نبض كاروتيد را بررسي كنيد. به محض برقراري ضربان قلب ماساژ قلبي را متوقف كرده و تنها به تنفس مصنوعي با سرعت 12 بار در دقيقه بپردازيد.

نكته:به محض برقراري تنفس ،مصدوم را در حالت ريكاوري قرار دهيد.

نكته:هرگونه حركت و سرفه مصدوم به مفهوم برقراري تنفس و ضربان قلب بوده و بايد عمليات متوقف شود.

نكته:براي حفظ بهداشت سعي كنيد هنگام دادن تنفس مصنوعي دهان به دهان از ماسكهاي ويژه استفاده كنيد.

نكته:انتقال ويروس HIV حين عمليات احياء قلبي ريوي تاكنون گزارش نشده است.

اقدامات آخر:

استفاده از دستگاه ديفيبريلاتور و يا همان دستگاههاي شوك الكتريكي ميباشد. ديفيبريلاتورها در انواع قابل حمل خودكار خارجي (AED)  و بيمارستاني موجود ميباشند. استاندارد شوك با ديفيبريلاتورهاي قابل حمل يك شوك و سپس 2 دقيقه (5 سيكل) عمليات احياء قلبي ريوي CPR ميباشد.

مطالب این پست از سایت مردمان گرفته شده است که برای تحقیقات دانشجویی بسیار مفید می باشد

 

(نظر بدهید.) نوشته شده توسط مدیر وبلاگ در ساعت 2:57 PM
سه شنبه، 22 آبان هزار و سیصد و هشتاد و شـش

عملکرد آمبولانس

در صحنه ...

در ساعت 18:00  ، شما و همکارتان شیفت خود را آغاز می کنید . در لحظه تحویل شیفت 2 تن از همکاران شما بطور خلاصه می گویند : روز آرامی بود فقط یک تماس تلفنی داشتیم . آمبولانس باید در یک وضعیت مناسب آماده باشد و  از هیچ وسیله استفاده نکرده ایم . در حالیکه وسایل ایمنی شخصی تان را بدست دارید ، بدنبال ارشد خود بسوی پارکینگ راه می افتید .

همکار شما : شما لوازم داخلی را کنترل کنید و من به بررسی تجهیزات خارجی مشغول می شوم .

شما : چطور است که بسرعت همه چیز را کنترل کرده و برای خوردن چیزی تهیه کنیم . همکاران روز به ما گفتند از چیزی استفاده نکرده اند .

همکار شما : کنترل کامل تمام وسایل وقت زیادی نمی گیرد . اگر می خواهید شما تجهیزات داخلی و من تجهیزات خارجی را بررسی میکنم .

شما و همکارتان چه اقداماتی باید انجام دهید تا مطمئن شوید که آمبولانس برای ماموریت آماده است ؟ ارکان عملیات آمبولانس قبل ، در حین و بعد از ماموریت چیست ؟ ضمن مطالعه فصل سوالات مذکور را در نظر بگیرید .

 

•         تا اینجا قبل از اینکه به طور عملی رانندگی آمبولانس را بمنظور وافزایش تجربه در محدوده کارتان شروع کنید ، بخش زیادی از دوره آموزشی خود را به عنوان تکنسین پایه اورژانس در مورد ارزیابی و مراقبت پیش بیمارستانی گذرانده اید . این بخش ، جزئیات ماموریت آمبولانس را بطور کامل تشریح می کند .

•         هر چند مسئولیت های تکنسین بسته به نوع خدمت اورژانس مورد نظر ، تفاوت

•          می کند ولی مسئولیت عملیات غیرطبی شامل پنج مرحله ذیل می باشد :

•         آماده بودن جهت حرکت آمبولانس

•         دریافت و جوابگویی به دستور اعزام به ماموریت

•         انتقال بیمار به آمبولانس

•         نقل و انتقال بیمار به بیمارستان

•         خاتمه ماموریت

آماده بودن جهت حرکت آمبولانس

آمبولانس جدید مسیر طولانی تکامل را طی کرده است . آمبولانس های کنونی وسیله ساده انتقال نمی باشد . بلکه یک بخش اورژانس مجهز دارای وسایل ارتباطی می باشد . DOT (دپارتمان نقل و انتقال) در آمریکا ، مشخصات آمبولانس های نوع 1و2و3 را منتشر نموده است . بدلیل وجود تجهیزات زیاد مورد نیاز برای عملیات نجات پیشرفته ALS  و مقابله با مواد خطرناک ، وزن ناخالص وسیله نقلیه افزایش می یابد که نیاز به شاسی با قدرت کامیون متوسط را بوجود آورده است . لازم بذکر است که استاندارهای آمبولانس نیز ، روز بروز رو به تکامل می باشد .

اطمینان از آماده بودن آمبولانس

بهترین ، مجهز ترین و مدرن ترین آمبولانس ارزش اشغال پارکینگ را ندارد مگر آنکه کاملاً آماده فعالیت باشد . تعمیرات فنی بطور مکرر در فواصل لازم بایستی انجام شود (مثل تعویض روغن و لاستیک و روغنکاری ...)

 

در موقع تحویل گیری آمبولانس ، بایستی آن را از سیر جلو تا سپر عقب به طور کامل بررسی کامل نموده و فهرست کنترل مربوطه را پر کرد .

بازرسی آمبولانس با موتور خاموش در پارکینگ پایگاه

1- بازدید از بدنه وسیله نقلیه بویژه از جهت آسیبی که ممکن است به فعالیت ایمن آن بیاید ( مثلاً گلگیر مچاله شده مانع از چرخش کامل چرخ های جلو میشود ).

2- بازرسی چرخ ها و لاستیک ها ، چون در محل تصادف ، لاستیک با شیشه یا قطعات تیز فلزی برخورد می کند . باید معاینه دقیق صورت گیرد . ضمناً فشار باد لاستیک باید دقیقا کنترل شود ، معاینه قسمت درونی لاستیک های عقب فراموش نشود .

3- بررسی پنجره ها و آئینه ها

4- بررسی عملکرد درها ؛ کمربند ها و قفل ها

5- بررسی سیستم سرمایش

6- بازدید سطح مایعات مثل روغن موتور و ترمز ، کلاچ

7- کنترل باتری و سطح اسید آن در صورتیکه قابل برداشت  می باشد . اگر باتری غیر قابل برداشت است آن را از محل نشانه کنترل نمائید . سیم باتری جهت پوسیدگی و محکم بودن بررسی شود .

8- بررسی تمیزی و سلامت سطوح داخلی و مبلمان وسیله

9- کنترل پنجره ها  و بوق ماشین

10- کنترل آژیر در تمامی فرکانس ها

11- کنترل دقیق عملکرد کمربند ایمنی صندلی

12- تنظیم صندلی راننده در مناسبترین وضعیت

13- کنترل سطح بنزین ماشین

بازرسی آمبولانس با موتور روشن

•         با بیرون آوردن آمبولانس از محل پارک برای جلوگیری از تجمع دود به موارد ذیل توجه شود :

•         علامت های موجود در داشبورد را بایستی بدقت توجه نمود که آیا چراغی بعلامت خرابی مثل درجه حرارت موتور ، فشار روغن و سیستم الکتریکی روشن است یا نه ،

•         گیج های موجود در داشبورد دقیقاً بررسی شود  .

•         پدال موتور را فشار دهید که آیا حرکت و فشار آن طبیعی است یا نه .

•         کنترل ترمز دستی .

•         چرخاندن فرمان ماشین به طرفین

•         کنترل کارکرد برف پاکن ها و شستشوی ماشین بنحوی که شیشه با هر حرکت برف پاک کن ، کاملاً تمیز شود .

•         با روشن کردن نورهای خطر و گردش طراف آمبولانس از سلامت آن مطمئن شوید .

•         با روشن کردن بقیه نورها ، از سلامت نورهای (بالا و پائین )، فلاش های طرفین ، چراغ قرمز ، نور عقب و طرفین مطمئن شوید .

•         مایع انتقال (آب ماشین) را کنترل کنید .

•         سیستم ارتباطات رادیوئی و بی سیم را کنترل کنید . 

موتور را خاموش کرده و بررسی کابین بیمار را شروع کنید .

1- وجود آسیب داخل کابین بیمار یا مبلمان آن ، تمیز بودن کابین ، آیا نیاز به ضدعفونی کردن می باشد یا خیر ؟

2- کنترل دقیق و جزء به جزء تجهیزات درون کابین توجه شود که تجهیزات علاوه بر شناسایی از جهت عملکرد نیز بررسی شود . فشار سیلندرهای اکسیژن کنترل و عملکرد آنها و تجهیزات تهویه دقیقاً بررسی شود . باتری تجهیزات طبی از لحاظ شارژ دقیقاً بررسی گردد . AED   بطور کامل و همه جانبه کنترل شود .

3- حال برگه بازرسی را تکمیل نمائید . کمبودها را کامل کنید .

4- در مواردی که  امکان جبران نمی باشد . حتماً مسئول مافوق خود را در جریان قرار دهید .

دریافت و جواب به ماموریت

در بسیاری از مناطق کشور به کمک شماره 115 امکان دسترسی به آمبولانس ، آتش نشانی و پلیس وجود دارد . یک فرد آموزش دیده اورژانس طبی ، جوابگوی تلفن می باشد . وی اطلاعات را دریافت و خدمت مورد نیاز را تعیین کرده و سیستم خدمات رسان را بحرکت در می اورد .

نکته ایمنی

1- در موقع معرفی و آموزش های نحوه تماس با اورژانس در مدارس ، 5-1-1- را معرفی کنید و هیچگاه 15-1 نگوئید زیرا کودک نمی تواند آن را درک کند.

نقش اپراتور اورژانس

در بسیاری از شهرها و مراکز ارتباطات ، آموزش اپراتور رابر اساس الگوریتم اولویت طبی که در سال 1979 توسط جفری کلاسون تهیه شده ، انجام می شود .

 اپراتور بایستی وظایف ذیل را بانجام برساند :

1- سوال و جواب با تماس گیرنده و مشخص نمودن اولویت پاسخ دهی اورژانس

2- دستورات لازم به بیمار و همراهان وی تا قبل از رسیدن آمبولانس

3- دستور اعزام آمبولانس مجهز به پرسنل مربوط به پایگاه ها

4- هماهنگی با سایر مراکز خدمات عمومی

 

در موقع پاسخ گویی به تقاضای کمک ، اپراتور بایستی تمام اطلاعات ممکن درباره وضعیت و بیمار را بدست آورد تا کمک لازم ارائه گردد . سوالات بشرح ذیل می باشد :

1- محل دقیق بیمار کجاست : آدرس منزل و موقعیت کامل جغرافیایی (خیابان ، نزدیکترین چهار راه ).

2- شماره تلفن تماس گیرنده کدامست ؟ در سیستم جدید شماره تلفن را نشان می دهد .به تماس گیرنده توصیه شود که کنار تلفن و در دسترس باقی باشد تا در صورت نیاز به تماس مجدد، مشکلی پیش نیاید .

3- مشکل اصلی بیمار چیست؟ این سوال مسیر سوالات بعدی را مشخص میکند .

4- سن بیمار  : بعضی آمبولانسها دارای کیت اطفال می باشند . ضمناً چنانچه (CPR   ) لازم باشد دانستن سن بیمار در آماده کردن و در دسترس بودن کیت مربوط ، کمک شایان میکند .

5- جنس بیمار ( چنانچه از صحبت یا اطلاعات تماس گیرنده مشخص نشود .)

6- هوشیاری بیمار : مریض دچار عدم هوشیاری اولویت بیشتری دارد .

7- آیا مریض تنفس می کند ؟ اگر مریض تنفس نمی کند یا در صورتیکه تماس گیرنده از این نکته مطمئن نیست ، اپراتور راهنمایی لازم را به همراه مریض نموده و ضمناً چنانچه بیمار نبض ندارد CPR  تلفنی انجام پذیرد و از طرف دیگر آمبولانس با اولویت فوری و آژیر و چراغ خطر روشن ، اعزام میشود .

 

8- چنانچه تماس ناشی از تصادف می باشد ، سوالات کلیدی مهم مطرح می شود تا اولویت حادثه مشخص گردد و در صورت نیاز آمبولانس فوری یا غیر فوری اعزام گردد. یا یکی فوری و بقیه غیر فوری

 

1- چه تعداد و چه نوع ماشین هایی تصاف نموده است ؟ (سواری ، کامیون ، اتوبوس) ؟تصادف دوچرخه و یا موتور سیکلت یا عابر پیاده و اتومبیل نشان می دهد که با مسئله خطرناکی مواجه هستید . چنانچه کامیون باری تصادف کرده است پرسش از نوع محموله و خطرناک بودن آن بسیار مهم است .

 

2- چه تعداد مجروح موجود است؟ دانستن این تعداد از جهت ارسال آمبولانس به حد مورد نیاز ، بسیار مهم می باشد .

3- آیا مصدومین درون وسیله نقلیه گیر افتاده اند ؟ در صورت مثبت بودن جواب ، بایستی واحد های نجات نیز اعزام شود .

4- محل جغرافیایی دقیق تصادف کجاست ؟ آدرس دقیق خیابان و چهار راه لازم است. چنانچه حادثه بیرون شهر بود ، علامت مشخصه پرسش شود . در غیر اینصورت ردیابی از طریق تلفن انجام شود . در پایان از وضعیت ترافیک جاده منتهی به محل تصادف پرسش شود که چنانچه بسته باشد ، جهت رسیدن ، راه های دیگر در نظر گرفته شود . پرسشهای دیگر بشرح ذیل می باشد :

5- آیا ترافیک روان است؟

6- چه مسیرهایی باز است ؟

7- تا کجا ترافیک بسته است ؟

8- آیا ماشین آتش گرفته است ؟

9- آیا از ماشین سوخت نشت می کند؟

10- آیا سیم برق آزاد روی زمین رها شده است ؟

11- آیا هیچ یک از وسایل نقلیه ناپایدار بنظر می رسد؟

12- آیا ماشین بر پهلو یا سقف خود قرار دارد ؟

13- آیا کامیون بار خطرناکی را حمل می نماید ؟

یک نمونه از نحوه ارسال پیام توسط اپراتور به آمبولانس بشرح ذیل است :

            از مرکز پیام به آمبولانس 807 و 802 اعزام با اولویت درجه یک به زن 60 ساله بیهوش یا دشواری تنفس ، محل در بازار صفا ، خیابان نهم ، خیابان نادر  در چهار راه آن می باشد . اکنون ساعت 45: 7 می باشد . اپراتور با تکرار متن فوق بایستی از رسیدن پیام به آمبولانس مطمئن شود .

رانندگی با آمبولانس

                        اگر حتی شما گاه به گاه رانندگی آمبولانس را بعهده می گیرید لازمست کارکردن با آمبولانس را فرا بگیرید که شامل آموزش تئوری و عملی است .

چگونه یک فرد میتواند راننده ماهر آمبولانس باشد ؟

 

1- از نظر فیزیکی مناسب باشد . بعبارت دیگر هیچگونه اختلال جسمی یا شرایط طبی ناتوان کننده که مانع رانندگی می شود، نداشته باشد .

2- راننده از نظر روحی متعادل بوده و احساسات وی تحت کنترل باشد .

3- قادر به انجام فعالیت در شرایط پر استرس باشد .

4- ضمن آنکه فرد ماجراجویی نمی باشد ، روحیه و توانایی مسئولیت رانندگی را داشته باشد .

5- تحمل بقیه راننده ها را داشته باشد . زیرا عده ای از مردم در برخورد با آمبولانس مناسب عمل نکرده که این مورد عصبانیت لازم نیست .

6- هیچگاه پس از مصرف الکل ، ماری جوانا، کوکائین رانندگی نکند و داروهای آنتی هیستامین یا آرامبخش مصرف نکرده باشد .

7- هرگز با گواهینامه محدود رانندگی نکند .

8- در صورت ضعف بینایی ، حتما از عینک یا لنز استفاده کند .

9- توانایی حال حاضر خود را با توجه به خستگی ، خواب آلودگی ، بیماری ، استرس و وضعیت روحی عصبی ارزیابی نماید .

درک قانون

هر ایالت آمریکا قوانین خاص خود را در مورد رانندگی آمبولانس اورژانس دارد . معمولا راننده های امبولانس معافیت های شخصی در خصوص سرعت ، پارک ، عبور از علایم رانندگی و جهت حرکت دارند . ولی از طرف دیگر قانون گوشزد می کند که چنانچه راننده آمبولانس بدون رعایت ایمنی دیگران رانندگی نماید باید مجازات قانونی مثل جریمه مالی و زندان را تحمل کند . در جملات ذیل نکاتی در مورد قانون رانندگی آمبولانس آمده است .

1- راننده آمبولانس بایستی گواهینامه معتبر رانندگی داشته و دوره آموزشی خاصی را طری کرده باشد .

2- معافیت های توضیح داده شده در بالا فقط در زمانیکه آمبولانس ماموریت اورژانسی انجام دهد صادق است .

3- معافیت های توضیح داده شده در بالا ، مصونیت از قانون در رانندگی از لحاظ عدم رعایت ایمنی دیگران ببار نمی آورد .

4- معافیت های توضیح داده شده در بالا در زمان ماموریت اورژانس آمبولانس بایستی با علائم هشدار دهنده باشد . 

در بسیاری از قوانین اختیارات زیر به آمبولانس داده شده است :

1- پارک آمبولانس در هر محل ، بشرط آنکه به مایکلک شخصی یا جان افراد آسیب نرساند .

2- تجاوز از سرعت مجاز تا زمانیکه اموال و زندگی افراد را در معرض خطر قرار ندهد .

3- سبقت از وسایل نقلیه دیگر در مناطق غیرمجاز بشرطی که مسیر آزاد بوده و خطری آن را تهدید ننماید . هیچگاه از اتوبوس در حال توقف کودکان مدرسه نبایستی سبقت گرفت و بایستی تا پیاده شدن کودکان صبر نمود

4- با استفاده از علائم هشدار دهنده می توان برعکس مسیر قانونی در خیابان حرکت نموده و گردش غیرمجاز انجام داد .

حال چنانچه آمبولانس تصادف نماید، دادگاه دو سئوال اساسی را مطرح می کند که عبارت از توجه کامل راننده آمبولانس به ایمنی بقیه و اورژانسی بودن واقعی موضوع می باشد. در اکثر ایالات ، خطر مرگ یا از دست رفتن اندام اورژانس واقعی محسوب می شود . از طرف دیگر تصادفات نیز بدلیل عدم امکان اخذ شرح حال کامل ، اورژانس واقعی به حساب آید . ولی پس از رسیدن به محل حادثه چنانچه موقعیت بیمار بحرانی نبود بایستی با رعایت نکات قانونی معمول ، به بیمارستان حرکت نمود . برای اطمینان لازمست قانون رانندگی مربوط به هر ایالات بطور جداگانه مطالعه و بررسی شود .

استفاده از وسایل هشدار دهنده

فقط در صورتی عملیات رانندگی وسیله نقلیه می تواند ایمن باشد که وسایل هشدار دهنده بطور دقیق استفاده شود . مطالعات نشان داده است که رانندگان تا فاصله 100 – 50 فوت قادر به دیدن یا شنیدن آژیر آمبولانس نمی باشند . پس هیچگاه آژیر و علائم نوری آمبولانس احساس امنیت بوجود نمی آورد .

آژیر : به همان اندازه که صدای آژیر زیاد شنیده می شود، استفاده از آن نیز زیاد دیده می شود . همواره آثار منفی صدای آژیر بر بقیه راننده ها ، بیمار درون آمبولانس و خود تکنسین ها باید مدنظر باشد . بسیاری از رانندگان در زمانیکه آژیر فعالیت ندارد، استفاده آمبولانس از سمت راست خیابان را غیر منطقی می دانند . مطالعات نشان داده است که پرسنل کم تجربه آمبولانس در حالت آژیر ممتد ، سرعت خود را 15-10 مایل در ساعت افزایش می دهند . صدای آژیر در طولانی مدت ، بر شنوایی اثر معکوس می گذارد . پس رعایت نکات ذیل در استفاده از آژیر ضروریست :

استفاده از آژیر بصورت متناوب و فقط در موارد ضرورت :

1- در بعضی ایالات در موارد اورژانس استفاده می شود . در بعضی دیگر در موارد استفاده از فعالیت های پیش گفته ، انجام میشود .

2- هرگز تصور نشود که تمامی رانندگان که تمامی رانندگان صدای آژیر را می شنوند زیرا ساختمان ها و درختان شدت صداها را کاسته و از طرف دیگر ، وجود صدای رادیو و کاست در ماشین مانع شنیدن صدای آژیر می شود .

3- بعضی از رانندگان صدای آژیر را شنیده ولی بی توجهی می کنند و حتی ممکن است با شنیدن صدای آژیر عصبی شده و مانورهای کج و معوج به ماشین خود بدهند .

4- هرگز آژیر خود را نزدیک ماشین جلویی ، بصدا در نیاورید . زیرا ممکن است سبب گرفتن ترمز توسط راننده شود و تصادم بوجود آید . از بوق در این حالت استفاده شود

بوق : به نظر بسیاری از تکنسین های مجرب ، بوق به اندازه آژیر مفید است .

چراغ اخباری : در تمامی ساعات شبانه روز بایستی چراغ های جلو روشن باشد تا آمبولانس توسط بقیه وسایل نقلیه براحتی دیده شود .

 

رای انکه ماشینی که از دور دست نزدیک میشود حجم و ابعاد آمبولانس را بخوبی درک نماید ، چراغ های گوشه های آمبولانس بایستی بصورت چشمک زن فعالیت نماید . از جانب دیگر چراغهای آمبولانس طوری روشن باشد که در تمامی 360 درجه دیده شود .

      از چراغ راهنما نبایستی بعنوان نور اورژانس استفاده شود ، زیرا سبب گیجی افراد شده و در بسیاری از ایالات غیرقانونی است . بطور معمول چراغ راهنما نشانه کندی حرکت وسیله نقلیه در اذهان عموم می باشد . در خاتمه لازم است تذکر داده شود که فقط برای موارد تهدید کننده حیات یا عضو ، از نور و آژیر استفاده کنید .

سرعت و ایمنی شما همیشه در مقابل توصیه رانندگی کند و دقیق ، پاسخ می دهید . که چگونه می توان کند رانندگی کرد و مریض بدحال را فوراً به بیمارسان رساند . ما پیشنهاد کندی رانندگی نمی دهیم ولی همواره نکات دو گانه را در خاطر داشته باشید که سرعت زیاد موجب تصادف شده و ضمناً سرعت فاصله توقف زیاد را زیاد می کند ، بطوریکه خطر اجتناب از موقعیت خطرناک را کاهش می هد .

موارد اسکورت : زمانیکه پلیس اسکورت آمبولانس را بعهده می گیرد ، خطرات اضافی بوجود می آید . بنحویکه در صورت بی تجربگی راننده ، آمبولانس بحدی نزدیک به ماشین پلیس بوده که در صورت توقف آن تصادف پیش می اید . بهمین دلیل اسکورت مگر در موارد عدم آشنایی به صحنه ، توصیه نمی شود . در مواردیکه چند آمبولانس با یکدیگر به یک محل ماموریت میروند نیز خطرات مشابه با اسکورت موجود است : بطور معمول ماشین ها به اولین آمبولانس راه می دهند و بقیه را مد نظر ندارند .

عوامل موثر بر عملکرد آمبولانس

اکثریت تصادفات آمبولانس در شرایط ایمن رخ داده است . در بررسی بر اساس تصادفات آمبولانس ایالت نیویورک مشخص شده است که تصادف در جاده خشک (60%) ، هوای روشن (55%) ، در ساعات روز (67%) و در چهارراه (72%) پیش آمده است . در این مدت 5782 تصادف با 7267 مجروح و 48 کشته ، بوقوع پیوسته است . حال به بررسی عوامل می پردازیم :

1- ایام هفته : در ایام ترافیک سنگین تر است . در روستاها ، اخر هفته ترافیک سنگین تری وجود دارد .

2- آب و هوا : هوای بد سبب کاهش سرعت رانندگی می شود بنحویکه بارندگی شدید برف ممکن است بطور موقت ، فعالیت رانندگی را تعطیل نماید . در هوای بد باید فاصله با ماشین جلویی را اضافه نمایید .

 

3- تعمیرات و ساخت و ساز جاده ای : در این موارد ترافیک بشدت افزایش می یابد  و آگاهی از محل تعمیرات و ... ضروری است .

4- راه آهن : هنوز تعداد زیادی چهار راه می باشد  که قطار بر روی ان حرکت می کند . بطوریکه در بعضی ایالات نیاز به پایگاه در دو سوی خط آهن می باشد  تا زمان رسیدن به بالین بیمار افزایش نیابد .

5-مدارس و اتوبوس مدارک : هرگز نبایستی آمبولانس با چراغ چشمک زن قرمز از کنار اتوبوس مدرسه عبور کند . بایستی منتظر دستور خاموش شدن چراغ توسط راننده بعنوان علامت حرکت باشید . ضمناً توجه کنید که ممکنست کودکان  برای دیدن آمبولانس به خیابان بیایند .

چنانچه بدلایل مشابه موارد فوق ، احتمال تأخیر در رسیدن آمبولانس باشد بایستی مسیر دیگری مد نظر قرار گیرد یا آمبولانس از پایگاه دیگری اعزام شود . بایستی نقشه کامل با محل های پر ترافیک دایمی یا موقت در مرکز پیام ، پایگاه و درون آمبولانس در دسترس باشد .

قرارگیری آمبولانس در صحنه تصادف

ابتدا وسعت محل تصادف را در نظر بگیرید و از این راه ایمنی صحنه و محل های پر خطر را مشخص نمائید .

حداقل 100 فوت (حدود سی متر ) از آسیب تصادف ، ارتفاع و تپه پارک پارک کنید تا از اتش سوزی یا ریزش مایعات خطرناک اجتناب گردد . چنانچه چنین خطراتی موجود نیست 50 فوت دورتر از محل پارک نمائید .

در هنگامیکه آمبولانس را  با دنده عقب می برید ، باید تکنسین دیگر کمک نموده تا فقط به آئینه و دید راننده اکتفا نشود . مطالعات نشان داده است که نور آژیر قرمز ، باعث جلب توجه افراد مست یا رانندگان خسته میشود . در موقع پارک فقط چراغ چشمک زن را روشن نمائید تا ابعاد آمبولانس را بخوبی نشان دهد . علاوه بر ترمز دستی با قرار دادن بلوک در زیر تایرها مانع از حرکت آنها در صورت برخورد با ماشین عقبی ، بشوید .

انتقال مریض به درون آمبولانس

 

شما در اکثر موارد بدون مشکل به مریض دسترسی می یابید . وضعیت طبی را برآورد نموده و روند درمان را در همان محل انجام می هید ولی در مواردی خطرات محل یا اولویت بیمار ، شما را مجبور به حرکت دادن بیمار قبل از ارزیابی و درمان اولیه میکند . در تردید به ضایعه نخاعی سر را با دست بیحرکت کرده ، یقه طبی بکار برده و مریض را بر تخته پشتی ستون فقرات بیحرکت می کنید .

انتقال بیمار به آمبولانس در چهار مرحله انجام میشود :

 

1- انتخاب وسیله مناسب حمل بیمار

2- بسته بندی بیمار برای انتقال

3- حرکت دادن بیمار به آمبولانس

4- سوار کردن بیمار به آمبولانس

رایجترین وسیله حمل بیمار ، برانکارد چرخدار آمبولانس می باشد . منظور از دسته بندی بیمار انست که مریض و برانکارد را بعنوان یک واحد قابل حمل در اوردید مشروط بر اینکه وخامت حال بیمار را تشدید نکنید . باید مراقبت از زخم و ضایعات ، بیحرکت نمودن اعضاء با بکار گیری یقه طبی و آتل قبل از انتقال مریض به برانکارد انجام شده باشد .

توجه کنید که در مریض دچار آسیب شدید ، وقت زیادی جهت بسته بندی تلف نشود .

روی مریض را بپوشانید زیرا درجه حرارت را نگهداشته و مانع از در معرض قرار گیری مواد شده و حریم بیمار را حفظ می کند . ضخامت پتو و ملحفه بسته آزاد رها شود و باید در زیر یا اطراف برانکارد ثابت گردد . در بارندگی ، پوشش پلاستیکی روی پتوها قرار داده شود . در هوای سرد یا خیس سر مریض را پوشانده ولی صورت باز باشد  برانکارد قابل تبدیل به صندلی ، حداقل بایستی دارای سه کمر بند برای ثابت کردن ایمن بیمار باشد .

 

انتقال بیمار به بیمارستان

انتقال فقط راندن آمبولانس به سوی بیمارستان نیست و در طی این مرحله وظایف زیادی بایستی انجام شود .

آماده کردن بیمار برای انتقال

اقدامات ذیل بایستی انجام شود :

ارزیابی در حال حرکت : اطمینان از هوشیاری و تنفس راحت بیمار ، چنانچه مریض هوشیار نبود ه و دارای راه هوایی می باشد بایستی مطمئن بود که تبادل هوایی کافی موجود است .

1- محکم کردن برانکارد : در درون آمبولانس قبل از بستن در و حرکت ضرورت دارد . هر دو انتهای برانکارد بایستی قفل شده وگرنه ممکنست در حرکت فاجعه ای بوقوع بپیوندد .

2- وضعیت بیمار در آمبولانس : چنانچه خطر بالقوه ای موجود نیست و بیمار بیهوش بوده یا کاهش سطح هوشیاری دارد به پهلو خوابانده شده (وضعیت ریکاوری) که باز نمودن راه هوایی و خروج مایعات از دهان را تسهیل مینماید .

3- وضعیت ترندلنبرگ و ترندلنبرگ معکوس در بیمار با تنگی نفس و شوک انجام شود ( موارد در عدم ضایعه نخاعی )

مریض یا ضایعه بالقوه ستون فقرات با تخته پشتی بلند ، به برانکارد ثابت شود . هنگامی که احیاء لازم است ، بیمار طاق باز بوده و دایم پایش راه هوایی شده و در صورت نیاز ساکشن گردد . در موارد عدم نیاز به احیاء بیمار بیهوش همراه با تخته فقرات بعنوان یک واحد به پهلو چرخانده شود .

مجدداً میزان استحکام کمربند ایمنی کنترل شود تا مانع جریان خون یا تنفس بیمار نشده و ایجاد درد ننماید .

4- آمادگی جهت عوارض تنفس یا قلبی : اگر احتمالی ایست قلبی بیمار داده شود قبل از حرکت ، تخته ستون فقرات یا تخت (CPR  ) در زیر تشک مریض قرار داده شود . انتقال بر روی تخته سخت برای بیمار ناخوشایند است ولی ناراحتی موقت بهتر از ضایعه دائمی یا مرگ ناشی از تأخیر روند احیاء می باشد .

5- شل کردن لباس های انقباضی : کراوات ، کمربند و هر چیز دور گردن را شل نمائید . دقت کنید که لباس بیمار در زیر کمر بند سفت نشود . البته تمامی موارد را به مریض توضیح دهید .

6- کنترل مجدد بانداژها : هر بانداژ صحیح ممکنست در حین انتقال ، شل شود . با توجه به اهمیت فشردن محل خونریزی ، شل شدن بانداژ محل ممکنست ادامه خونریزی شود  .

7- کنترل آتل ها : آتل می تواند شل شده در نتیجه کنترل کامل آن ضرورت دارد . آتل بادی را نیز با فشار انگشتان کنترل نمایئد . آتل کششی را بویژه از نظر اعمال مناسب کشش ، دقیقا کنترل کنید . نبض های محیطی اندام های دارای آتل و حس و حرکت آنها را بررسی نمایید .

8- به همراه بودن دوست یا خویشاوند بیمار : چنانچه بر اساس اصول کلی ، حضور همراه ممنوع نشده است در ابتدا همراه را متقاعد نمائید که با وسیله دیگری به بیمارستان بیاید و در غیر اینصورت ، در کابین راننده باشد . چنانچه همراه ، فرزند بیمار باشد از صندلی کودک موجود در ماشین والدین استفاده شود .

9- بردن اموال شخصی بیمار : چنانچه کیف ، کیف دستی یا اقلام شخصی دیگری بایستی با آمبولانس حمل شود ، محل ایمن برای آنها در نظر بگیرید .ضمناً در صورت تصادف ، جزئیات آن را به پلیس اطلاع داده و فرم های مخصوص را تکمیل کنید .

10 - اطمینان دادن مجدد به بیمار : پس از سوار شدن بیمار به آمبولانس ، معمولاً دلهره و اضطراب در وی پدیدار میشود . زیرا نه تنها در محیط بیگانه روی برانکارد بسته شده  بلکه از خانواده و دوستان نیز دور شده است ، پس کلمات و جملات مهربانانه به وی گفته و دست وی را دوستانه بفشارید .

 *** حال با اطمینان از آماده بودن بیمار ، به راننده دستور حرکت بدهید . البته دقت شود که چنانکه مریض بدحال باشد بایستی تمام مراحل فوق را در حین حرکت انجام داده و تأخیری در حرکت صورت نگیرد .

شیرخواران و کودکان

 بخاطر بسپارید که اسباب بازی در ارام کردن کودکان بسیار مفید است . بسیاری از امبولانسها اسباب بازی های بهداشتی نرم با رنگ روشن با خود حمل می کنند. بایستی توجه شود که دریافت شرح حال و اطلاعات از کودک تنهایی که والدین مجروح وی نیز در امبولانس دیگری در حال انتقال می باشند ، دشوار است . صحنه حادثه ، گیجی ، داد و فریاد ، صدمات ، درد ، ناپدید شدن والدین ، وجود تکنسین های مراقب و محل بیگانه تجربه ترسناکی برای کودک محسوب می شود . در این موارد وجود تکنسین یا پلیس مونث کمک بیشتری می کند . زیرا در بسیاری موارد برای کودک ، صحبت با زن اسانتر است. لبخند و صدای با تن ملایم و اطمینان بخش را نمی توان از کتاب کلاس درس آموخت و این در واقع مهمترین مراقبت حیاتی جهت کودک مضطرب و ترسیده می باشد .

مراقبت از بیمار در طی مسیر

حضور حداقل یک تکنسین در کابین بیمار ضروری است. هر چند که حضور دو تکنسین در اولویت می باشد . البته بایستی توجه کرد که بندرت یک تکنسین می تواند در تمامی مسیر فقط به بیمار بپردازد و فعالیت های جنبی دیگر نداشته باشد .

1- در حال ترک صحنه به پیام مرکز مخابرات ( EMD  ) توجه کنید .

2- ادامه فعالیت های درمانی مثل احیاء و تعبیه راه هوایی لازمست .

3- تکمیل اطلاعات اضافی بیمار : چنانچه بیمار هوشیار بوده و  اقدامات مراقبتی دچار اختلال نمی شود ، اطلاعات مربوط به بیمار را تکمیل نمائید . زیرا اولاً گزارش کامل می شود و دوم آنکه بیمار بطور موقت در موقع پاسخگوئی ، مشکل و بیماری را فراموش می کند . ضمناً توجه شود که سوالات خود را بطور غیر رسمی مطرح کنید و مشابه جلسه پرسش و پاسخ رسمی ، برخورد ننمائید .

4- ارزیابی مداوم و پایش علایم حیاتی ، نشانه تغییر وضعیت بیمار است . مثلاً افزایش بدون توجیه نبض محیطی ، شوک را نشان می دهد. این تغییرات را بایستی به خوبی و دقت ثبت نمود تا به مرکز اورژانس بیمارستان اطلاع داد . علایم حیاتی هر 5 دقیقه یکبار در مریض ناپایدار و هر 15 دقیقه در بیمار پایدار باید کنترل شود .

5- کنترل مجدد بانداژ و آتل ها علیرغم کنترل قبلی

6- جمع اوری مواد استفراغی بیمار : بیمار را در وضعیتی قرار دهید که احتمال آسپیراسیون مواد استفراغی به حداقل برسد . سپس برای ساکشن آماده شوید . لگن یا کیسه استفراغ را کنار دهان بیمار قرار دهید . و پس از اتمام استفراغ ، حوله ای روی لگن قرار داده و به مسئول اورژانس بیمارستان تحویل دهید .معاینه مواد استفرغی به ویژه در موارد مسمویت بسیار کمک کننده است . توجه شود که در زمان استفراغ بیمار ، تکنسین ماسک، پوشش چشمی و دستکش یک بار مصرف پوشیده باشد .

7- صحبت با مریض را ادامه دهید ولی اضطراب و احساسات خود را پنهان کنید تا بتوانید بیمار را ارام نمائید.

8- توصیه به راننده آمبولانس در مورد تغییر شرایط مثل سرعت : هر چند که راننده ، کنترل از صندلی عقب را نمی پسندد ولی گاهی لازم است تکنسین مراقب بیمار از راننده درخواست کاهش یا افزایش سرعت آمبولانس کند . هر چند که راننده مسئول وسیله نقلیه و مسافرین می باشد ولی تکنسین مراقب بیمار می باشد . پس لازم است راننده بر طبق پیشنهاد تکنسین آمبولانس را هدایت نماید . استفاده از تور و آژیر باید متناسب با وضع  سلامت بیمار باشد .

9- در صورت ایست قلبی بایستی آمبولانس متوقف شود تا AED  بکار گرفته شود و سپس حرکت نماید . ضمناً مرکز اورژانس بیمارستان را از وضعیت بیمار حتماً مطلع نمائید .

انتقال بیمار به بخش اورژانس بیمارستان

      * اقدامات ذیل بایستی به کار رود تا انتقال بیمار به سهولت و بدون پیشامدی به بخش اورژانس انجام پذیرد .

هنگام پذیرش معمول یا زمانیکه بیماری تهدید کننده حیات نمی باشد ، ابتدا بررسی شود که باید چه اقدامی در خصوص بیمار انجام شود . چنانچه بخش اورژانس بسیار شلوغ می باشد ، مریض در آمبولانس نگهداری شود. در هیچ شرایطی نمی توان بیمار را بدرون بیمارستان هدایت نمود . و وی را در تخت گذاشت و محل را ترک کرد . در هر وضعیتی بجز موردی که مریض به پرسنل اورژانس بیمارستان تحویل می دهید ، اتهام ترک خدمت مطرح است .

اگر پرسنل اورژانس بیمارستان ، بیماران بدحال تری داشته باشند باید صبر کنید و به مراقبت خود از مریض ادامه دهید تا بالاخره فردی مسئولیت بیمار را تقبل نماید . حال مریض را به برانکارد بیمارستان منتقل نمایید .

 

کمک به پرسنل اورژانس بیمارستان و گزارش شفاهی به ویژه با توجه به شرایط به وجود آمده در بیمار

تکمیل گزارش و فرم مراقبت پیش بیمارستانی

تحویل دادن اموال شخصی بیمار که بهتر است با رسید ، همراه باشد .

آزاد شدن از بیمارستان ، این وظیفه آنقدرها هم آسان نمی باشد . از پزشک یا پرستار اورژانس سوال کنید که آیا دیگر به خدمات شما نیازی نیست . در مناطق روستایی که تمامی حدمات بیمارستان در دسترس نمی باشد. ممکن است اعزام بیمار شدیداً آسیب دیده یا وخیم به مراکز دیگر لازم باشد . در صورتیکه شما بیمارستان را ترک کنید و مجدداً نیاز به اعزام شما باشد ، وقت زیادی تلف می شود .

پایان مأموریت

ماموریت خاتمه یافته تلقی نمی شود مگر انکه پرسنل و تجهیزات آماده برای پاسخگوئی و ماموریت بعدی باشند . مسئولیت شما در این موارد چیست ؟

در بیمارستان :

در بیمارستان نیاز به تمیز کردن تجهیزات آلوده در حداقل زمان بوده به نحویکه آماده پاسخگوئی به مأموریت بعدی باشد .

بسرعت کابین بیمار را تمیز نمائید (تمیز نمودن با دستکش ظرفشویی سفت انجام می شود . ) ضمناً دستور العمل در خصوص کنترل زباله بیولوژیک شامل پانسمان های آلوده و کاتترهای ساکشن می شود . خون ، استفراغ و بقیه مایعات بدن را  از کف ، دیواره و روی تجهیزات بایستی پاک نمود . حوله یکبار مصرف پاک کننده خون یا مایعات را مستقیم درون کیف قرمز بیاندازید .

گرد و غباری را که به کابین بیمار وارد شده است ، بشویید . در هوای طوفانی و سرد آب و گل را از کف بشویید .

پتوها و ملحفه کثیف را جمع آوری کرده تا بعداً شسته شود .

      با استفاده از بوگیر بوی بد استفراغ ، ادرار  و مدفوع را حذف کنید . اسپری های مختلف برای اینکار در دسترس است .

 

آماده سازی تجهیزات مربوط به تهویه مصنوعی ، تمیز نمودن و در مرحله بعدی ضدعفونی کردن ماسک بگ – والو و تجهیزات دستگاههای تنفسی انجام شود تا مانع از بوجود آمدن یک محزن عفونت شود . قدم بعدی ضد عفونی کردن ساکشن است . اقلام یکبار مصرف را در کیسه پلاستیکی قرار داده و لاک و مهر کنید و بلافاصله موارد مشابه در محل مناسب جایگزین کنید

جایگزینی اقلام مصرفی انبار بیمارستان در صورتیکه قراردادی بین اورژانس و بیمارستان موجود است . این اقلام را که شامل گازهای استریل ، بانداژ حوله ، ماسک اکسیژن دستکش ، راه هوایی و آب استریل می باشد از بیمارستان تحویل بگیرید  .هیچگاه در مصرف اقلام فوق اسراف به عمل نیاورید . زیرا سبب فسخ قرارداد شده و فقط بار آمبولانس را سنگین می کند .

 

تعویض تجهیزات تجهیزاتی مثل آتل و تخته ستون فقرات بایستی  تعویض شود .با این کار ، بیمار در معرض آسیب ناشی از کمبود یا خرابی تجهیزات قرار نگرفته و جهت ماموریت بعدی آمبولانس فورا به پاسگاه بر میگردد . برای تعویض نمودن وسیله ، بایستی از سلامت و کامل بودن اجزاء و کارکرد مناسب آن مطمئن شد . در موقع استفاده از اتل ، قطعات مربوط به تجهیزات آتل شکسته یا مفقود میشود . ضمناً گزارش در مورد نقض یا شکستگی قطعه را به مسئول مربوطه ، جهت جایگزینی و تعمیر بدهید

تکمیل و اصلاح برانکارد آمبولانس : گام های ذیل در مسیر تکمیل و اصلاح برانکارد چرخدار آمبولانس بایستی برداشته شود :

برانکارد را به وضعیت سطح فوقانی بالا آورید .ضمناً کمربند ها باز بوده و در سطح هموار قرار گیرد ، تا دسترسی به آن آسان باشد .

پتو و بالشت های غیر آلوده مربوط به برانکارد را برداشته و  در محل تمیزی قرار دهید .

تمامی منسوجات آلوده را در محل از قبل آماده شده بگذارید .

سطح تشک ها را با آنتی سپتیک رقیق تمیز کنید . البته توجه شود که در صورت وجود خون واضح ، آن را با محلول آب و پاک کننده بشوئید .

تشک را پشت و رو کنید . این کار سبب افزایش طول عمر آن میشود .

ملحفه ها را زیر تشک جمع کنید .

بالشتک یکبار مصرف را روی تشک قرار دهید .

پتو روی برانکارد کامل پهن نمائید .

اکنون برای بیمار بعدی آماده می باشد . مجددا تاکید می شود که روش توضیح داده شده فوق یکی از انواع روش های آماده سازی برانکارد می باشد . البته همه در رسیدن به اهداف ذیل می باشد:

برای ماموریت بعدی در حداقل زمان آمادگی وجود داشته باشد

تمامی منسوجات ، پتوها و کیسه های روی برانکارد آماده استفاده باشد .

برانکارد در آمبولانس جایگزین شود .

تمامی وسایل باقیمانده در بیمارستان مشخص و یادداشت شود .

در راه پایگاه

تاکید بروی بازگشت ایمن به پایگاه است . تمام موارد احتیاطی در خصوص  رانندگی به طرف بیمارستان در موقع بازگشت به پایگاه نیز بایستی مدنظر باشد . مثلاً راننده و تکنسین ها بایستی کمربند ایمنی را ببندند .

     ارسال پیام رادیویی به پایگاه مبنی بر آنکه در حال بازگشت از ماموریت می باشید و آماده ماموریت بعدی بوده یا امکان انجام ماموریت نمی باشد . فراموش نکنید که اعزام آمبولانس رزرو از پایگاه فرصت با ارزشی را نسبت به اعزام آمبولانس آماده در خیابان از دست می دهد . ضمناً در صورت توقف یا ترک آمبولانس پایگاه را مطلع سازید .

–         تهویه آمبولانس در صورت نیاز : اگر بیمار دارای بیماری مسری بوده یا آنکه زمان کافی برای از بین بردن بوهای آزار دهنده در بیمارستان نبود ، پنجره های کابین بیمار نیمه باز باشد و در صورت بسته بودن ، تصفیه کننده هوا یا سیستم تهویه فعال شود .

سوختگیری مجدد آمبولانس ، مقررات محلی نوبت سوختگیری را مشخص میسازد . بعضی مراکز صرفنظر از مسافت طی شده ، سوختگیری مجدد را به دنبال هر ماموریت توصیه می کنند . در بعضی مراکز ، سوختگیری مجدد در مورد کاهش سطح سوخت به حد معین توصیه می شود . در هر صورت نباید هیچگونه نگرانی از جهت توقف آمبولانس ، بواسطه کمی سوخت موجود باشد

در پایگاه

 زمانیکه به پایگاه بازگشتید ، باید قبل از ماموریت بعدی اقداماتی تکمیل شود . با توجه به تاکید فراوان بر جلوگیری از سرایت بیماری های عفونی ، هر اقدامی در جهت محافظت پرسنل بایستی انجام می گردد و به این منظور برنامه ( Osha Exposure   ) بایستی رعایت شود . همیشه در نقل و انتقال مسنوجات آلوده تمیز کردن تجهیزات ، تماس با تجهیزات  تنفسی و تمیز کردن محیط داخل آمبولانس ( که خون و مایعات بدن بیمار تجمع یابد ) باید از دستکش استفاده شود .

اقدام ضد عفونی و نظافت آمبولانس بشرح ذیل بعمل آید :

 

 

1- منسوجات شدیداً آلوده را در ظرف زباله بیولوژیک قرار دهید . منسوجات غیر آلوده مصرف شده را در سطل زباله معمول بگذارید .

2- هر وسیله ای را که با مریض تماس داشته است ، تمیز کنید . رویه های برانکارد را برس بکشید . لاستیک و مواد را تمیز کرده و سپس با آب و پودر بشویید .

تمیز و ضد عفونی کردن تجهیزات غیرمصرفی مربوط به تنفس کمکی و ست انتوباسیون به شرح ذیل :

تجهیزات را به طور کامل از هم باز کنید . به نحویکه تمامی سطوح آن نمایان شود .

پر نمودن ظرف پلاستیکی بزرگ با محلول تمیز کننده مورد نظر در دستورالعمل ضد عفونی

سطوح داخلی و خارجی را برس بکشید . باید سطوح داخلی با بررسی کوچک تمیز شود . تمیز کردن سطح خارجی آسانتر است. تمامی پوسته های کروت بسته تمیز و آزاد شود .

اقلام را با آب شهر شسته و سپس مطابق دستور العمل در ماده ضد عفونی کننده غوطه ور کنید . دقت کنید که برای نوع ماده ضد عفونی کننده از پیشنهاد متخصص ریه بهره ببرید .

            پس از پایان شستشو ، تجهیزات را در محل مناسب با تهویه خوب برای 24-12 ساعت قرار دهید .

4- تمیز و بهداشتی کردن محل بیمار : تمامی سطوح آغشته با مایعات بدن بیمار و تمامی تجهیزات ثابت را بایستی تمیز و ضدعفونی نمود .

5- آماده شدن تکنسین برای ماموریت بعدی :

* شسشتو به ویژه در ناحیه زیر ناخن ها که ممکن است سبب تجمع آلودگی شود .

* عوض کردن لباس های آلوده ، بهتر است لباس یدکی موجود باشد . بهتر است که هر مرکز اورژانس دارای لباسشویی و خشک کن باشد . بر طبق مقررات بردن لباس آلوده به خون به منزل ممنوع است .

6- جایگزینی تمامی اقلام دارای تاریخ مصرف در پایان سر رسید

7- جایگزینی یا پر نمودن کپسول اکسیژن

8- کنترل و اصلاح مشکلات مربوط به وسیله نقلیه

9- تمیز کردن نمای خارجی ماشین و بررسی شکستگی پنجره ، خرابی تورها و آسیب بدنه

10- تکمیل فرم های گزارشی

11- اعلام آمادگی کامل جهت ماموریت بعدی .

چگونه به هلیکوپتر نزدیک شوید

 

در صورت عدم وجود مراقبت پروازی هیچگاه به هلیکوپتر نزدیک نشوید.ضمناً پروانه دوم بایستی بیحرکت و کاملاً قابل مشاهده باشد . تمامی وسایل نقلیه بایستی حداقل 100 فوت دور از هلیکوپتر باشد و نباید در فاصله 200 فوتی سیگار بکشید . از وجود مناطق پر خطر اطراف هلیکوپتر مطلع باشید . در اطراف دم ملخ حرکت نکنید .

(نظر بدهید.) نوشته شده توسط مدیر وبلاگ در ساعت 2:56 PM
سه شنبه، 22 آبان هزار و سیصد و هشتاد و شـش

با خدمات اورژانس 115 بیشتر آشنا شوید

با خدمات اورژانس 115 بیشتر آشنا شوید

بيماريها و حوادث اورژانس به مواردي اطلاق مي گردند که در صورت عدم ارائه به موقع اقدامات امدادي - درماني ، منجر به صدمات عضوي و يا جاني و نيز مشکلات رواني بيمار ميشود. در کشورهاي مختلف جهان براي کاستن از عوارض و مرگ و مير ناشي از بيماري ها و حوادث اورژانس، سيستمي موفق و کارآمد با عنوان " خدمات فوريت هاي پزشکي يا EMS" طراحي شده است که وظيفه اين سيستم، ارائه خدمات درماني بر بالين بيمار در موارد اورژانس و در صورت نياز ، انتقال به مراکز درماني است. اين سيستم در ايران با عنوان فوريت هاي پزشکي 115شناخته مي شود. 

از آنجا که با توجه به رشد جمعيت و کمبود امکانات ، ظرفيت پاسخگوئي اين سيستم محدود مي باشد، در نتيجه لازم است تدابيري در اين زمينه انديشيده شود تا حتي با امکانات موجود نيز بتوان از عوارض و مرگ و مير بيماران اورزانس جلوگيري کرد.به همين منظور ، اپراتورهاي اورژانس 115 که وظيفه پاسخگوئي به تماس گيرندگان اورژانس را دارند، از افراد آموزش ديده ( کارشناس پرستاري) انتخاب شده اند تا راهنمايي هاي لازم را در موارد مختلف به شهروندان ارائه دهند و از گسيل بي مورد آمبولانس جلوگيري شود.همچنين وجود پزشکان در واحد ارتباطات اورژانس ، راهي ديگر براي تحقق اين امر مي باشد. در نهايت مهم ترين نکته نحوه برخورد شهروندان عزيز با موارد يا بيماري هاي اورژانس است که مراجعه به جزوات آموزشي و کتبي در اين زمينه توسط اورژانس کشور منتشر مي شود و مي تواند در بسياري از موارد به نحوه پاسخگوئي اين سيستم کمک نمايد. 

به خاطر داشته باشيد که تماس با مرکز اورژانس ، الزاما به معناي اعزام آمبولانس بر بالين بيمار نيست. در بسياري از موارد ، راهنمائي کارشناسان و پزشکان اورژانس در واحد ارتباطات مي تواند پاسخگوي سئوالات و مشکلات تماس گيرندگان باشد. 

مواردي که در آنها مي توان از اورژانس 115 تقاضاي کمک کرد:
 
 اورژانس هاي قلبي

احساس درد و سنگيني يا فشار در قفسه سينه و احساس سوزش در ناحيه پشت جناغ، مواردي است که ما را به درد با منشاء قلبي مشکوک مي نمايد. 

در صورتي که شکايات فوق بين 5 تا 30 دقيقه طول بکشند و فرد در روزهاي مختلف با آنها مواجه باشد، بيشتر تشخيص آنژين صدري ( درد قفسه سينه به علت کاهش خون رساني به قلب) مطرح مي گردد.در صورتي که درد بيش از 30 دقيقه طول بکشد و همراه با تهوع و استفراغ ، تعريق ، انتشار درد به زير جناغ ، قفسه سينه ، بازوها ، شانه ها ، اندام ها ، شکم و بين دو کتف باشد، بايستي به فکر احتمال سکته قلبي بود. از علائم همراه بيماري هاي قلبي ، تنگي نفس ناگهاني ، ضربان نا منظم قلب به شکل ناگهاني ، فشارخون بالا و يا افت فشار خون و سوزش معده و عدم هضم غذا مي باشد.
دردهايي که به طور متوالي بيش از چند ساعت تا چند روز ادامه يابند و يا دردهايي که کمتر از يک دقيقه طول مي کشند، معمولا منشاء قلبي ندارند. 

اورژانس هاي تنفسي 

يکي از نشانه هاي هشدار دهنده بيماري هاي تنفسي ، تنگي تنفس است که بيماريهاي چون آسم ، انسداد راه هاي هوايي، عفونت هاي ريوي و ... را مطرح مي نمايد. بايد توجه داشت که " تنگي نفس به معناي تنفس تند نيست " بلکه حالتي است که فرد در آن وضعيت به سختي و به شکل غير عادي تنفس مي کند.

اورژانس هاي گوارشي 

از موادي که در بيماريهاي گوارش، نياز به مداخله اورژانس دارد، مي توان به خونريزي هاي گوارشي ( استفراغ خوني يا مدفوع قيري شکل)، درد شکم به شکل حاد که با حساسيت شکم ، استفراغ و يا بي اشتهائي همراه است اشاره کرد. عوارض ناشي از ضربه هاي شديد به شکم نيز جزو موارد اورژانس تلقي مي شود. 

اورژانس هاي ادراري 

اين بيماري ها شامل دردهاي شديد و ناگهاني پهلو به همراه يا بدون ادرار خوني ، قطع ادرار و سوزش ادرار است. 

اورژانس هاي دستگاه اسکلتي

اين بيماريها عبارتند از شکستگي هاي باز يا بسته استخوان ها ، در رفتگي در مفاصل و اندام ها ، پارگي وسيع بافت نرم در اندام هاي بدن. 

اورژانس چشم

مهم ترين موارد اورژانس مربوط به چشم را ضربه به چشم، ريختن مواد شيميائي، سوختگي حرارتي و علائم افزايش فشار چشم( شامل درد ناگهاني در چشم و حدقه، سر درد شديد و تاري ديد) تشکيل مي دهند. 

اورژانس هاي اعصاب

موارد زير در بيماري هاي اعصاب ، نياز به مداخله اورژانس دارند:
1- تشنج و حمله صرعي
2- سکته مغزي با علائم فلج اعضا، اختلال تکلم و موارد ديگر
3- اختلال هوشياري و اعضا
4-سردردهاي شديد و ناگهاني به همراه سفتي گردن و استفراغ مکرر
5- ضربه به جمجمه يا ستون فقرات به دنبال سقوط از بلندي ها و يا تصادف با خودرو 

اورژانس هاي گوش و حلق و بيني

اين مورد شامل خونريزي هاي شديد از بيني، ضربه به گوش، ضربه به فک و صورت، دررفتگي فک و ماننداست. 

بارداري

در خانم هاي باردار، هرگونه سقط، تشنج، فشار خون بالا به همراه تاري ديد و تورم دست و پا ، خونريزي هاي شديد و شروع دردهاي زايماني در صورتي که دسترسي به پزشک ميسر نباشد، به عنوان بيماري هاي اورژانس مطرح هستند. 

حوادث محيطي و شغلي

حوادث محيطي و شغلي، طيف وسيعي از موارد اورژانس را در بر مي گيرند که مهم ترين آنها عبارتند از:

تصادف با وسائط نقليه
- سقوط از بلندي
- سوختگي
- برق گرفتگي
- آوار
- مسموميت هاي داروئي و شيميائي
- خودکشي
- گزيدگي توسط مار، عقرب و ساير جانوران
- غرق شدگي.
 

چگونه با برقراري‌ تماس‌ تلفني‌ از خدمات اورژانس استفاده کنیم

وقتي‌ با تلفن‌ اورژانس‌ تماس‌ مي‌گيريد، در مورد خدمات‌ موردنياز شما سؤال‌ مي‌شود و سپس‌ به‌ فرد مسوول  كنترل‌ مربوطه‌ وصل‌ مي‌شويد. اگر با چندين‌ مصدوم‌ مواجه‌ شده‌ايد، آمبولانس‌ درخواست‌ كنيد؛ مركز کنترل  به‌ نزدیکترین مرکز دارای آمبولانس اطلاع‌ خواهد داد. اگر در مورد موقعيت‌ مكاني‌ خود مطمئن‌ نيستيد، هراس‌ به‌ خود راه‌ ندهيد. سعي‌ كنيد از افراد محلی و اطرافيان‌ موقعيت‌ جغرافيايي‌ محل‌ را جويا شويد.
در تماس‌ با مركز خدمات‌ اورژانس‌ سعي‌ كنيد خونسردي‌ خود را حفظ‌ كنيد تا بتوانيد تمام‌ اطلاعات‌ موردنياز مركز خدمات‌ اورژانس‌ را ارايه‌ كنيد

 اطلاعاتي‌ كه بايد در اختيار اورژانس‌ قرار دهيد؟ 
- نام‌ خود را درست‌ بيان‌ كنيد و ذكر كنيد كه‌ به‌ اندازه‌ ظرفيت‌ خود به‌ عنوان‌ يك‌ ارايه‌كننده‌ كمك‌هاي‌ اوليه‌، مشغول‌ به‌ فعاليت‌ هستيد. جزييات‌ زير ضروري‌ هستند:
- شماره‌ تلفن خودتان
- محل‌ دقيق‌ حادثه
در صورت‌ امكان‌، نام‌ يا شماره‌ جاده‌ را بدهيد. هرگونه‌ تقاطع‌ يا نشانه‌ ديگرا را ذكر كنيد.
- نوع و سنگيني مورد اورژانس ، به عنوان مثال «حادثه رانندگي دو ماشين جاده مسدود شده و سه نفر گير افتاده است » .
- تعداد، جنس‌ و سن‌ تقريبي‌ مصدومان‌ و هر چيزي‌ كه‌ در مورد وضعيت‌ آنها مي‌دانيد؛ به‌عنوان‌ مثال‌ «مرد، پنجاه‌ و چند ساله‌، مشكوك‌ به‌ حمله‌ قلبي‌، ايست‌ قلبي‌».
- جزييات‌ هر نوع‌ خطر مثل‌ گاز، مواد سمي‌، صدمه‌ خطوط‌ نيرو يا وضع‌ آب‌ و هوا (مثلاً مه‌ يا جاده‌ يخ‌ زده‌). 

 

 

 

 

 

 

معرفی دستگاه ونتیلاتور

ونتیلاتوریعنی چه؟
Vent= حرکت آزادانه گاز( هوا) به داخل یا خارج .
Ventilator دستگاهی است که عبور هوا به داخل ریه ها و خارج کردن آن را امکان پذیر می سازد.

فیزیولوژی
همه سلولهای زنده بدن ، اکسیژن(O2)  را به مصرف رسانده و دی اکسید کربن تولید می کند. اکسیژن به سلولها منتقل شده و دی اکسید کربن حاصل از سلولها ، از طریق سیستم گردش خون منتقل می شود. اکسیژن مصرف شده خون توسط سلولها نیاز به جایگزین شدن و دی اکسید کربن تولید شده در خون نیز به خارج شدن دارد.
این عمل جایگزینی اکسیزن و خارج شدن دی اکسید کربن توسط ریه ها صورت می گیرد.اکسیژن هوای فرو برده شده به داخل ریه ها به خون منتقل شده و دی اکسید کربن از طریق سیستم گردش خون به ریه ها باز گردانده می شود تا در آنجا دفع گردد.
هوای دمیده شده به داخل ریه ها شامل 79 درصد نیتروژن، 20.96 درصد اکسیزن و 04/ 0 درصد دی اکسید کربن بوده و هوای بازدم خارج شده از ریه ها شامل 79 درصد نیتروژن ، 17 درصد اکسیژن ، و 4 درصد دی اکسید کربن است.

اساس کار
یک دستگاه ونتیلاتور اکسیژن و هوا را به میزان مورد نیاز برای بدن با هم ترکیب نموده ، سپس آن را توسط تیوب های مخصوصی تحت عنوان "مدار تنفسی" به بیمار تحویل می دهد . گاز (هوا) موجود در و نتیلاتور قبل از تحویل به بیمار ، تبدیل به بخار مرطوب شده و سپس از طریق مدار تنفسی منتقل می گردد.
ونتیلاتور به منظور وارد کردن هوا به داخل ریه ها جهت انجام عمل دم ، فشار موجود در مدار تنفسی را افزایش می دهد . همچنین با کم کردن فشار ، باعث میشود هوای برگردانده شده به ریه ها یا هوای بازدم ، به بیرون از بدن (هوای بیرون) منتقل گردد .

بیمارانی که به ونتیلاتور نیاز دارند
به طور کلی هر بیماری که سیستم تنفسی وی نتواند پاسخگوی نیازهای تنفسی اش باشد ، نیازمند سیستم کمک تنفسی است و عمد تاً به بیماریهای قلبی_ریوی برمی گردد.این دستگاه را معولاً در بخش های ICU, CCU, NIC   و البته اورژانس می یا بید.

پارامترهای مهم
پارامترهای زیادی قبل از اتصال دستگاه به بیمار و حتی حین عملکرد دستگاه قابل تنظیم توسط پزشک  خواهد بود .
برخی از این پارامترها عبارت است از :
حالت کاری دستگاه CMV-SIMV-CPAP . حجم جاری (حجم هوای دم یا بازدم در مد تنفسی طبیعی حدود500 میلی لیتر ) . نرخ جریان هوا ، فشار هوا وحجم در دقیقه ( حجم هوای دم و بازدم در هر دقیقه ) .
همه موارد بالا توسط دستگاه پایش شده و علائم هشدار دهنده متفاوتی جهت محدودیت هر کدام قابل تنظیم است.

ایرادهای معمول و روش های نگهداری
ممولاً لوله های هوا و اتصالات دچار ایراد می شوند . لوله های آسیب دیده و پوسیده باید سریعاً تعویض شود .مرتوب سازا و نبولایزرها احتمال مسدود شدگی دارد تمیز کردن مداوم آنها توصیه میشود . در صورتی که مایع ( خون، ادرار، سالین، بتادین، آب، و ... ) وارد دستگاه شود لازم است دستگاه سریعاً باز و قسمت های آسیب دیده (سوییچ ها، رله ها، موتورها یا فیلترهای هوا ) تعویض گردد. چک کردن ماهانه جریان نشت الکتریکی و کالیبراسیون هر 6 ماه یک بار الزامی است .
فیلترهای هوایی لوله بیمار باید مرتباً تمیز یا تعویض شود . لامپ ها، سویچ ها، وسایل فعال کننده ، موتورها و هیترها، وسایل الکتریکی است که به صورت متناوب نیاز به بررسی و تعویض دارد .

در زیر میتوان بلوک دیاگرام دستگاه را مشاهده کرد. 

تاریخچه آمبولانس

ریشه واژه ”آمبولانس“، کلمه ”آمبولار“ یا ”آمبولانت“ است که در زبان لاتین به معنی پیاده راه رفتن می‌باشد. در حقیقت آمبولانس‌های اولیه، بیمارستان‌های متحرکی بودند که به‌هنگام جنگ، به دنبال ستون ارتش حرکت می‌کردند و برای حمل مجروحان مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

 

 

 _____________________________

 

ساکشن پرتابل آمبولانس

کاربرد محصول: آمبولانس و اورژانس و مراکز سیار و ثابت درمانی
شرکت: طریقت طب فارس
ساکشن پرتابل آمبولانس سری S-BD دارای پمپ وکیوم خشک بدون روغن با وکیوم 650 میلیمتر جیوه معادل 0.85 میلی بار و دبی 15 لیتر در دقیقه دارای مدلهای با ظرف 1 لیتر و 600 سی سی - ظرفها ازجنس پلی کربنات نشکن قابل اتوکلاو و سبک دارای باطری 4.5 آمپر ساعت - قابلیت کار با باطری داخلی بمدت 3 ساعت - قابلیت شارژ با برق آمبولانس - قابلیت کار با برق آمبولانس - قابلیت کار با برق شبکه 220 ولت - قابلیت شارژ با برق شبکه 220 ولت - مصرف بسیار  rgm=amin484&p_id=90پایین برق 30 وات - نویز صدا 45 دسیبل - وزن حداکثر 3 کیلو گرم - بدنه از جنس کامپوزیت ایمن و سبک و مقاوم در برابر حرارت و آتش سوزی -دارای 2 فیلتر آنتی باکتریال ورودی و خروجی حجم بسیار کم .

ساکشن پرتابل آمبولانس سری S-BD دارای پمپ وکیوم خشک بدون روغن با وکیوم 650 میلیمتر جیوه معادل 0.85 میلی بار و دبی 15 لیتر در دقیقه دارای مدلهای با ظرف 1 لیتر و 600 سی سی - ظرفها ازجنس پلی کربنات نشکن قابل اتوکلاو و سبک دارای باطری 4.5 آمپر ساعت - قابلیت کار با باطری داخلی بمدت 3 ساعت - قابلیت شارژ با برق آمبولانس - قابلیت کار با برق آمبولانس - قابلیت کار با برق شبکه 220 ولت - قابلیت شارژ با برق شبکه 220 ولت - مصرف بسیار پایین برق 30 وات - نویز صدا 45 دسیبل - وزن حداکثر 3 کیلو گرم - بدنه از جنس کامپوزیت ایمن و سبک و مقاوم در برابر حرارت و آتش سوزی -دارای 2 فیلتر آنتی باکتریال ورودی و خروجی حجم بسیار کم .


برخی از امکانات و قابلیتها:
# موتور بدون روغن
# سبک
# مصرف برق پایین
# قابل حمل
# قابلیت راه اندازی و شارژ با برق آمبولانس -باطری- شبکه 220 ولت
# وکیوم بالا
# دبی بالا
# مدت زمان کار باطری بمدت 3 ساعت (استاندارد جهانی 45 دقیقه)

قیمت : 368000

 مراقبتهاي پيش بيمارستاني در بيماران سندرم حاد

 

 انفاركتوس حاد ميوكارد([1]AMI) و آنژين صدري ناپايدار(UA[2]) طيف وسيعي از بيماري­هاي شناخته شده به عنوان سندرم حاد كرونري([3]ACS) را در بر مي­گيرند.پاتوفيزيولوژي اين گونه بيماريها اغلب مربوط به پارگي يا كنده­شدن پلاك آتروم از داخل عروق كرونر مي­باشد.سندرم حاد كرونري شايعترين علت مرگ ناگهاني قلبي مي­باشد.نيمي از اين بيماران به علت انفاركتوس حاد ميوكارد قبل از رسيدن به بيمارستان در محيط پيش بيمارستان فوت مي­كنند.

شناسايي و انجام اقدامات به موقع قلبي توسط پرسنل پيش بيمارستان تاثير مهمي بر سرنوشت نهايي اين بيماران خواهد داشت.اهداف اوليه درماني در اين بيماران كاهش ميزان نكروز ميوكارد،حفظ عملكرد بطن چپ،پيشگيري از نارسايي قلبي،پيشگيري از بروز مشكلات حاد قلبي(‌[4]MACE) و درمان عوارض حاد تهديد كننده حيات مثل فيبريلاسيون بطني([5]VF)،تاكيكاردياي بطني بدون نبض([6]VT)،براديكاردي علامت­دار و تاكيكاردياي ناپايدارمي­باشد.

مراقبتهاي خارج از بيمارستان: اعزام كنندگان و پرسنل آمبولانس بايد با علايم سندرم حاد كرونري آشنا باشند و بتوانند به خوبي اين بيماران را بررسي كرده و موارد اورژانسي را تشخيص دهند. افراد تيم مراقبتي [7]EMS بايد با توجه به زمان شروع علايم،براي تثبيت وضعيت بيمار،ترياژ و انتقال بيمار به مراكز درماني اقدام كنند. انجام مانيتورينگ و در صورت امكان گرفتن الكتروكارديوگرام 12 ليده،حمايت از [8]ABC، آمادگي براي انجام CPR[9] و دفيبريلاسيون بايد توسط مراقبت كنندگان در اولويت قرارگيرد. پرسنل آمبولانس بايد به تمامي بيماران اكسيژن بدهند،اگر بيمار آسپرين مصرف نكرده و هيچگونه سابقه حساسيت به آسپرين را ذكر نمي­كند و مدركي دال بر خونريزي اخيرگوارشي وجودندارد بايد به بيمار يك قرص جويدني آسپرين( Mg325-160) داده شود.در صورت وجود درد قفسه سينه ،اگر بيمار از نظر هموديناميكي در وضعيت ثابتي قرار دارد(فشار سيستوليك بيش از 90 ميلي متر جيوه و ضربان قلبي 50 تا 100 ضربه در دقيقه) پرسنل اورژانس مي­توانند هر 3 تا 5 دقيقه تا سقف 3 دوز پرل و يا اسپري نيتروگليسيرين زير زباني به بيمار بدهندو در صورتي كه توسط پروتكلهاي مركز اورژانس مورد حمايت قرارمي­گيرند، با دستور پزشك مي­توانند به بيمار مرفين تزريق كنند.همچنين نتايج مطالعات و آزمايشات باليني حاكي از آن است كه شروع درمان با داروهاي فيبرينوليتيك در پيش بيمارستان در بيماراني كه درد قفسه سينه اشي از ايسكمي بدنبال[10]STEMI يا بلوك شاخه­اي چپ دارند،باعث كاهش ميزان مرگ ومير و بهبود سرنوشت نهايي اين بيماران خواهد شد.

بنابراين سيستمهاي اورژانس پيش بيمارستاني مي­توانند با افزايش سطح دانش و آگاهي عمومي در زمينه شناخت علايم حمله­هاي قلبي،آموزش و تربيت مداوم پرسنل اورژانس،فراهم كردن امكانات و تجهيزات مناسب در آمبولانسها براي مراقبت از اين بيماران،كاهش زمان پاسخگويي و انتقال و وضع پروتكلها و الگوريتمهاي مناسب درماني باعث بهبود پيامدها و كاهش عوارض و مرگ ومير ناشي از  سندرم حاد كرونري شوند.

                                                                                                   نویسنده امیر سالاری کارشناس ارشد پرستاری

                                                                                                                                                        منبع

هر که نفسي را از مرگ نجات دهد مانند آن است که همه مردم را حيات بخشيده است. "قرآن کريم"

با خدمات اورژانس 115 بیشتر آشنا شوید

بيماريها و حوادث اورژانس به مواردي اطلاق مي گردند که در صورت عدم ارائه به موقع اقدامات امدادي - درماني ، منجر به صدمات عضوي و يا جاني و نيز مشکلات رواني بيمار ميشود. در کشورهاي مختلف جهان براي کاستن از عوارض و مرگ و مير ناشي از بيماري ها و حوادث اورژانس، سيستمي موفق و کارآمد با عنوان " خدمات فوريت هاي پزشکي يا EMS" طراحي شده است که وظيفه اين سيستم، ارائه خدمات درماني بر بالين بيمار در موارد اورژانس و در صورت نياز ، انتقال به مراکز درماني است. اين سيستم در ايران با عنوان فوريت هاي پزشکي 115شناخته مي شود.

از آنجا که با توجه به رشد جمعيت و کمبود امکانات ، ظرفيت پاسخگوئي اين سيستم محدود مي باشد، در نتيجه لازم است تدابيري در اين زمينه انديشيده شود تا حتي با امکانات موجود نيز بتوان از عوارض و مرگ و مير بيماران اورزانس جلوگيري کرد.به همين منظور ، اپراتورهاي اورژانس 115 که وظيفه پاسخگوئي به تماس گيرندگان اورژانس را دارند، از افراد آموزش ديده ( کارشناس پرستاري) انتخاب شده اند تا راهنمايي هاي لازم را در موارد مختلف به شهروندان ارائه دهند و از گسيل بي مورد آمبولانس جلوگيري شود.همچنين وجود پزشکان در واحد ارتباطات اورژانس ، راهي ديگر براي تحقق اين امر مي باشد. در نهايت مهم ترين نکته نحوه برخورد شهروندان عزيز با موارد يا بيماري هاي اورژانس است که مراجعه به جزوات آموزشي و کتبي در اين زمينه توسط اورژانس کشور منتشر مي شود و مي تواند در بسياري از موارد به نحوه پاسخگوئي اين سيستم کمک نمايد.

به خاطر داشته باشيد که تماس با مرکز اورژانس ، الزاما به معناي اعزام آمبولانس بر بالين بيمار نيست. در بسياري از موارد ، راهنمائي کارشناسان و پزشکان اورژانس در واحد ارتباطات مي تواند پاسخگوي سئوالات و مشکلات تماس گيرندگان باشد.

مواردي که در آنها مي توان از اورژانس 115 تقاضاي کمک کرد:
 
 اورژانس هاي قلبي

احساس درد و سنگيني يا فشار در قفسه سينه و احساس سوزش در ناحيه پشت جناغ، مواردي است که ما را به درد با منشاء قلبي مشکوک مي نمايد.

در صورتي که شکايات فوق بين 5 تا 30 دقيقه طول بکشند و فرد در روزهاي مختلف با آنها مواجه باشد، بيشتر تشخيص آنژين صدري ( درد قفسه سينه به علت کاهش خون رساني به قلب) مطرح مي گردد.در صورتي که درد بيش از 30 دقيقه طول بکشد و همراه با تهوع و استفراغ ، تعريق ، انتشار درد به زير جناغ ، قفسه سينه ، بازوها ، شانه ها ، اندام ها ، شکم و بين دو کتف باشد، بايستي به فکر احتمال سکته قلبي بود. از علائم همراه بيماري هاي قلبي ، تنگي نفس ناگهاني ، ضربان نا منظم قلب به شکل ناگهاني ، فشارخون بالا و يا افت فشار خون و سوزش معده و عدم هضم غذا مي باشد.
دردهايي که به طور متوالي بيش از چند ساعت تا چند روز ادامه يابند و يا دردهايي که کمتر از يک دقيقه طول مي کشند، معمولا منشاء قلبي ندارند.

اورژانس هاي تنفسي

يکي از نشانه هاي هشدار دهنده بيماري هاي تنفسي ، تنگي تنفس است که بيماريهاي چون آسم ، انسداد راه هاي هوايي، عفونت هاي ريوي و ... را مطرح مي نمايد. بايد توجه داشت که " تنگي نفس به معناي تنفس تند نيست " بلکه حالتي است که فرد در آن وضعيت به سختي و به شکل غير عادي تنفس مي کند.

اورژانس هاي گوارشي

از موادي که در بيماريهاي گوارش، نياز به مداخله اورژانس دارد، مي توان به خونريزي هاي گوارشي ( استفراغ خوني يا مدفوع قيري شکل)، درد شکم به شکل حاد که با حساسيت شکم ، استفراغ و يا بي اشتهائي همراه است اشاره کرد. عوارض ناشي از ضربه هاي شديد به شکم نيز جزو موارد اورژانس تلقي مي شود.

اورژانس هاي ادراري

اين بيماري ها شامل دردهاي شديد و ناگهاني پهلو به همراه يا بدون ادرار خوني ، قطع ادرار و سوزش ادرار است.

اورژانس هاي دستگاه اسکلتي

اين بيماريها عبارتند از شکستگي هاي باز يا بسته استخوان ها ، در رفتگي در مفاصل و اندام ها ، پارگي وسيع بافت نرم در اندام هاي بدن.

اورژانس چشم

مهم ترين موارد اورژانس مربوط به چشم را ضربه به چشم، ريختن مواد شيميائي، سوختگي حرارتي و علائم افزايش فشار چشم( شامل درد ناگهاني در چشم و حدقه، سر درد شديد و تاري ديد) تشکيل مي دهند.

اورژانس هاي اعصاب

موارد زير در بيماري هاي اعصاب ، نياز به مداخله اورژانس دارند:
1- تشنج و حمله صرعي
2- سکته مغزي با علائم فلج اعضا، اختلال تکلم و موارد ديگر
3- اختلال هوشياري و اعضا
4-سردردهاي شديد و ناگهاني به همراه سفتي گردن و استفراغ مکرر
5- ضربه به جمجمه يا ستون فقرات به دنبال سقوط از بلندي ها و يا تصادف با خودرو

اورژانس هاي گوش و حلق و بيني

اين مورد شامل خونريزي هاي شديد از بيني، ضربه به گوش، ضربه به فک و صورت، دررفتگي فک و ماننداست.

بارداري

در خانم هاي باردار، هرگونه سقط، تشنج، فشار خون بالا به همراه تاري ديد و تورم دست و پا ، خونريزي هاي شديد و شروع دردهاي زايماني در صورتي که دسترسي به پزشک ميسر نباشد، به عنوان بيماري هاي اورژانس مطرح هستند.

حوادث محيطي و شغلي

حوادث محيطي و شغلي، طيف وسيعي از موارد اورژانس را در بر مي گيرند که مهم ترين آنها عبارتند از:

تصادف با وسائط نقليه
- سقوط از بلندي
- سوختگي
- برق گرفتگي
- آوار
- مسموميت هاي داروئي و شيميائي
- خودکشي
- گزيدگي توسط مار، عقرب و ساير جانوران
- غرق شدگي.
 

چگونه با برقراري‌ تماس‌ تلفني‌ از خدمات اورژانس استفاده کنیم

وقتي‌ با تلفن‌ اورژانس‌ تماس‌ مي‌گيريد، در مورد خدمات‌ موردنياز شما سؤال‌ مي‌شود و سپس‌ به‌ فرد مسوول  كنترل‌ مربوطه‌ وصل‌ مي‌شويد. اگر با چندين‌ مصدوم‌ مواجه‌ شده‌ايد، آمبولانس‌ درخواست‌ كنيد؛ مركز کنترل  به‌ نزدیکترین مرکز دارای آمبولانس اطلاع‌ خواهد داد. اگر در مورد موقعيت‌ مكاني‌ خود مطمئن‌ نيستيد، هراس‌ به‌ خود راه‌ ندهيد. سعي‌ كنيد از افراد محلی و اطرافيان‌ موقعيت‌ جغرافيايي‌ محل‌ را جويا شويد.
در تماس‌ با مركز خدمات‌ اورژانس‌ سعي‌ كنيد خونسردي‌ خود را حفظ‌ كنيد تا بتوانيد تمام‌ اطلاعات‌ موردنياز مركز خدمات‌ اورژانس‌ را ارايه‌ كنيد.
 اطلاعاتي‌ كه بايد در اختيار اورژانس‌ قرار دهيد؟
- نام‌ خود را درست‌ بيان‌ كنيد و ذكر كنيد كه‌ به‌ اندازه‌ ظرفيت‌ خود به‌ عنوان‌ يك‌ ارايه‌كننده‌ كمك‌هاي‌ اوليه‌، مشغول‌ به‌ فعاليت‌ هستيد. جزييات‌ زير ضروري‌ هستند:
- شماره‌ تلفن خودتان
- محل‌ دقيق‌ حادثه
در صورت‌ امكان‌، نام‌ يا شماره‌ جاده‌ را بدهيد. هرگونه‌ تقاطع‌ يا نشانه‌ ديگرا را ذكر كنيد.
- نوع و سنگيني مورد اورژانس ، به عنوان مثال «حادثه رانندگي دو ماشين جاده مسدود شده و سه نفر گير افتاده است » .
- تعداد، جنس‌ و سن‌ تقريبي‌ مصدومان‌ و هر چيزي‌ كه‌ در مورد وضعيت‌ آنها مي‌دانيد؛ به‌عنوان‌ مثال‌ «مرد، پنجاه‌ و چند ساله‌، مشكوك‌ به‌ حمله‌ قلبي‌، ايست‌ قلبي‌».
- جزييات‌ هر نوع‌ خطر مثل‌ گاز، مواد سمي‌، صدمه‌ خطوط‌ نيرو يا وضع‌ آب‌ و هوا (مثلاً مه‌ يا جاده‌ يخ‌ زده‌).